Foto gemaakt door de helaas te vroeg overleden Hans van der Lei
Begin gewoon. Dat is het advies aan iedereen die iets nieuws wil beginnen. Maar waarom is zo’n simpel advies zo moeilijk om uit te voeren?
Al enkele jaren speelde ik met het idee van een creatief blog. Ik zocht uit hoe je een website maakt. Ik kocht mijn domeinnamen. Ik regelde webhosting. Ik koos een thema, stemde kleuren op elkaar af en ontwierp een logo. Alles stond startklaar. Maar toen het moment kwam om artikelen te plaatsen, durfde ik nooit op de publiceerknop te drukken.
Uitstelgedrag…
In plaats daarvan stortte ik mij op nieuwe projecten. Alles om aan het kleine duivelse stemmetje in mijn hoofd te ontsnappen: “Wat weet jij hier nou van? Je creatieve werk is nog niet goed genoeg. Je hebt je stem nog niet gevonden. Er zijn miljoenen websites over creativiteit; wie zit er te wachten op die van jou?” En zo bleef ik uitstellen.
Tot ik besefte: ik zal nooit mijn eigen stem vinden door niets te delen met de buitenwereld.
…Uitdoven met kleine acties
Het was een kleine actie die ik in 2020 ondernam, die de boel weer in beweging zette. Voor de tweede keer deed ik mee aan Karen Abends online Sketchbook Revival. Twee weken lang nam ik elke dag deel aan een workshop. Niet allemaal waren ze mijn ding, maar het werkte bevrijdend om dagelijks gewoon iets te maken en te delen met andere deelnemers.
Sommige dingen waren slecht, echt slecht. Maar ik had plezier tijdens het maken.
Sommige dingen waren middelmatig. Maar ik had nieuwe technieken en materialen toegepast en ontdekt welke ik verder wil onderzoeken.
Sommige dingen waren best goed. En ik leerde dat ik mijn eigen gevoel voor esthetiek moest volgen.
Elke dagelijkse creatieve actie doofde het duivelse stemmetje van mijn innerlijke weerstand.
Dagelijks doormodderen
Na de workshop bleek het eenvoudiger om door te blijven gaan met een dagelijkse creatieve daad: een schets, een stukje schilderen, tien minuten creatief schrijven of een nieuwe cursus. Eindelijk had ik de creatieve flow weer te pakken en begreep ik wat ik al wist uit eerdere ervaring (maar steeds opnieuw lijk te vergeten): Het is veel makkelijker om dagelijks vooruit te modderen richting het onbekende dan om Elke. Keer. Te. Starten. En. Te. Stoppen.
Hoor je hoe moeizaam die laatste woorden klinken? Bij elke pauze krijgt het vlammetje van weerstand een nieuwe kans om op te flikkeren.
Het is echt zo simpel als gewoon nu beginnen. En morgen begin je gewoon weer verder.
Hallo, wereld!
Dus hier is hij dan: mijn eerste blogpost. Het begin van mijn online avontuur, bijeengeschraapt in een opeenstapeling van korte schrijfsessies.
Ik weet niet wat we onderweg zullen ontdekken, maar ik ben van plan om regelmatig mijn persoonlijke en rommelige artistieke (leer-)proces te delen. Dwars door innerlijke weerstand, zelftwijfel, excuses, tijdgebrek, afleidingen, gebrek aan vaardigheden, de eisen van het moderne gezinsleven en de pandemie. Naar, volgens Steven Pressfield, de onzichtbare wereld van pure creatieve mogelijkheden.
Reis je met me mee?
Wat denk jij? Deel het hier!
Geen zorgen: je e-mailadres blijft privé. Reacties gaan eerst wel even door de keuring volgens mijn huisregels (met wat hulp van Akismet Anti-Spam). De velden met * zijn nodig om je reactie te plaatsen.