Over experimenteren

Vorig jaar maakte ik een serie geknipte huizen in mijn schetsboek. In januari, toen ik me afvroeg wat ik wilde maken, dacht ik aan deze huizen en had ik veel zin om verder te experimenteren met collagetechnieken. Er ontstaat een intrigerende gelaagdheid wanneer verschillende kleuren en texturen op en naast elkaar geplakt worden. En het knippen nodigt uit om gedurfde beslissingen te nemen over de vorm, textuur, zichtbare motieven, kleur en grijswaarden, terwijl er ruimte blijft om verschillende composities uit te testen.

Plezier met groente en verf

Ik kocht een pak zuurvrij zijdepapier, mengde met gouache verschillende kleuren, sneed uien en paprika’s doormidden, doopte deze in de verf en stempelde ze overal op het papier om interessante texturen te creëren. Daarna liet ik mijn kinderen hetzelfde doen. Ik pakte een grote kwast en bracht nog een laag verf aan over de groentevormen. Toen maakte ik verfspetters met mijn grote ronde kwast. Ik dacht niet na. Ik had plezier met verf.

Terwijl de verf droogde, bladerde ik door mijn Leuchtturm1917 (mijn favoriete notitieboek voor het verzamelen van dagelijkse gedachten en tekeningen; het papier heeft een mooie crème-witte kleur en voelt gewoon goed). Ik vond een schets van mijn jongste en kopieerde deze op calqueerpapier (transparant tekenpapier; ik heb hier ooit een rol van gekocht en gebruik het vaak). Inmiddels was de verf droog en kon ik mijn schets op het beschilderde papier leggen om stukjes uit te snijden voor mijn illustratie.

Koorddansen tussen idee en realiteit

Zoals altijd wanneer ik iets nieuws probeer, ben ik erg enthousiast over het idee. Maar tijdens de uitvoering bekruipt het perfectionisme mij: ik wil dat het stuk net zo geweldig wordt als in mijn verbeelding. Dus ik verander in een koorddanser die met trage, wankele stappen de kloof tussen concept en realiteit probeert te overbruggen, terwijl ik probeer niet in de afgrond van zelfkritiek te verdwijnen.

Hoe anders doet mijn peuter! Zij vliegt over het touw, ongeremd en onbevangen, en bereikt glorieus de overkant. Ik wens een beetje van haar kinderlijke enthousiasme en vertrouwen. Wanneer zij iets creëert, is ze volledig vrij. Na een energieke schildersessie legt ze haar penseel neer en bekijkt haar werk. “Ben je klaar?” vraag ik. “Nee!” en ze valt een ander deel van het papier aan. Dit heen-en-weer spel van mijn vraag en haar ontkennende antwoord herhaalt zich drie, vier, vijf keer totdat ze tevreden is, trots haar werk omhoog houdt en zegt: “Mama, kijk, een eekhoorn!”

Het experiment

Dit doet me denken aan een veel jongere versie van mezelf. Zij moet nog ergens zijn, verborgen onder lagen onderwijs, verfijning en levenservaring.

Wanneer mijn jongste slaapt, loop ik naar mijn studio, ga zitten en pak het eerste waar mijn oog op valt. Perzikkleurig papier voor het gezicht, een blauw streepje voor het overhemd. Wacht even… dit papier is een beetje doorschijnend. Wat gebeurt er als ik het geverfde papier over elkaar heen leg? O, en hier is iets wat mijn peuter heeft geschilderd. Hoe leuk zou het zijn om dat te gebruiken in mijn illustratie! Plotseling is ze daar: mijn nieuwsgierige, spontane zelf. Het resultaat doet er niet meer toe. Ik ben in de zone waarin ik me niet langer inhoud, maar experimenteer en leer.

En omdat de wereld soms wonderlijk werkt, stuitte ik die avond op een gedicht dat ons aanspoort vrij te zijn en het beste te maken van onze dagen:

No Holding Back

- uit het boek 'Glimpses'  door Jim Quigley 

Who knows how many days they have left
How many chances
to spread a little passion
For many of us, today was the last day.

Let's make a deal!

Let's not hold anything back.
Tomorrow let's leave nothing on the table.

Tomorrow night
let's make the same deal again.

Welk creatieve experiment zou jij graag eens uitvoeren? Wat houdt je tegen? Laat het me weten in de reacties.