Collage gemaakt van handgeverfd en gesneden Japans papier
Het zaadje van een idee zweeft door de lucht en kriebelt je wang. Je grijpt het, bekijkt het van alle kanten, ruikt het, proeft het, weegt het en je voelt de mogelijkheden. Je gelooft dat uit dit kleine zaadje iets kan groeien. Iets moois, iets sterks, iets bloeiends.
Je zoekt een potje, wat aarde en een mooie zonnige plek in je vensterbank. Je geeft elke dag wat liefdevolle aandacht. Of niet.
Je geduld wordt op de proef gesteld. Is het idee op vruchtbare aarde gevallen? Heeft het genoeg kracht om uit de aarde te rijzen?
Eindelijk verschijnt een kiem. Een steeltje, de eerste twee blaadjes. Je kijkt naar buiten. Het is er guur. IJzige windvlagen stormen om het huis. Je koestert je prille scheut op de vensterbank. Nee, je vertrouwt het nog niet toe aan de wispelturige buitenwereld.
Je scheut groeit en groeit en groeit. Totdat het de grenzen van het potje bereikt heeft. Je kijkt naar buiten. Het weer lijkt iets minder guur, maar je twijfelt over de juiste plaats. Nog maar even wachten.
Een paar weken later is je spruit gestopt met groeien. De blaadjes staan niet langer opgewekt omhoog. Je kijkt naar buiten. Een waterig zonnetje schijnt. Het is nu of nooit.
Je besluit om het grootser aan te pakken. Een grotere pot, wat voedzame aarde en een uurtje wennen in de buitenlucht. Wanneer je het plantje weer binnen neerzet, lijken de blaadjes een beetje opgeveerd. Morgen nog een keer, maar dan iets langer.
Een week lang went je spruit aan de buitenwereld. Het bloeit op van de nieuwe invloeden. De stengel is dikker, de zijscheuten zijn talrijker, en de blaadjes vormen een weelderig bos. Tot de grenzen van de pot opnieuw bereikt zijn.
’s Nachts lig je er wakker van. Je weet dat je telg de ruimte moet krijgen, maar je bent zo bang. Het weer is te koud, je tuin bestaat uit zandgrond, al die slakken… Je vorige plantjes stierven ook allemaal een vroege dood nadat je ze uitplantte. Je hebt gewoon geen groene vingers.
Maar deze plant lijkt groot en sterk. En je hebt geleerd van je fouten uit het verleden.
De volgende ochtend ben je vastbesloten. Het weer is niet perfect, de locatie is niet perfect. Toch pak je je schep, graaft een gat en plant je telg in de volle aarde. Je zal haar water geven, voeden, beschermen en ondersteunen, maar vanaf nu zal ze zelf verder moeten groeien.
De eerste weken zijn zwaar. Het is nat en koud. Je doet je best, maar de slakken eten hun buikjes rond aan de malse blaadjes.
Deze plant is een overlever en gehavend begroet ze de eerste zonnestralen. Haar stengel richt zich op naar de eindeloze hemel en ze groeit. Ze groeit! Bloemen verschijnen. Nieuwsgierige vlinders en bijen komen aarzelend stuifmeel verzamelen en verspreiden.
En op een mooie zomerse dag zie je opeens vruchten. Het zijn er slechts een paar, maar wat smaken ze zoet. Je kan niet wachten om de oogst van je inspanning uit te delen.
Waar sterven jouw ideeën een zachte dood? De mijne kwijnen vaak weg op de vensterbank.
Laat je ideeën niet op de vensterbank liggen. De wereld heeft ze nu meer dan ooit nodig!
Wat denk jij? Deel het hier!
Geen zorgen: je e-mailadres blijft privé. Reacties gaan eerst wel even door de keuring volgens mijn huisregels (met wat hulp van Akismet Anti-Spam). De velden met * zijn nodig om je reactie te plaatsen.