Wie kent dit beeld niet? De ontroostbaar krijsende peuter in de supermarkt. Meestal zo tegen het begin van de avond, wanneer er nog snel even iets eetbaars gehaald moet worden na een lange dag spelen en werken. Omstanders kijken geërgerd of negeren de situatie stoïcijns. Heel soms trekken sympathisanten een gekke bek naar het kind en zeggen een bemoedigend woord tegen jou, de ouder. Jij probeert ondertussen uit alle macht de kalmte te bewaren, terwijl er binnenin een storm aan tegenstrijdige emoties woedt en het zweet aan alle kanten uitbreekt.
Negeren of afleiden
Omgaan met dit uiterlijk vertoon van innerlijke kortsluiting is lastig. Je bent zelf ook hangry en wil door met je drukke avondprogramma. Je negeert het driftige kind, terwijl je snel je mandje vollaadt met groentes, pasta en rode saus. Of je probeert je kind af te leiden met een snoepje of speeltje. Beide tactieken werken slechts kortdurend en je kind krijgt de boodschap dat haar gevoelens er nu even niet toe doen.
Verdoven van het innerlijke kind
Ik geloof dat er in ons allemaal zo’n opstandig kind woont. Bij sommigen meer aan de oppervlakte dan bij anderen – mijn kinderen hebben me gelukkig van het idee genezen dat falend ouderschap de oorzaak is van driftbuien: sommige kinderen zijn van nature licht ontvlambaar.
Je kan je innerlijke kind negeren of verdoven met externe prikkels: werk, werk en nog meer werk; een grappig filmpje hier; een festival daar; drugs en alcohol; het eindeloos consumeren van muziek of series of boeken of nieuws of fitties op sociale media. Maar de frustratie blijft. En de frustratie loopt op, totdat deze op een dag tot uitbarsting komt. Je ontsteekt in blinde woede over iedere onhandige manoeuvre van een medeweggebruiker. Of je jankt om alles, ook om de grappige kattenfilmpjes die je eerder nog opvrolijkten. Of je lichaam weigert nog langer te luisteren naar je hoofd.
Erkenning en troost
En dan pas doe je wat je meteen al had moeten doen. Je vertraagt. Je zinkt op je knieën, kijkt je ontroostbare kind diep in de ogen en zegt: “Ik zie je frustratie. Kom hier. Je mag boos zijn, omdat je de wereld even niet meer begrijpt; omdat het even niet meer lukt; omdat je iets dierbaars bent verloren; of omdat je niet krijgt waar je naar verlangt. Ik ben er om je te troosten.”
Wat probeert jouw innerlijke kind je te vertellen?
Wat denk jij? Deel het hier!
Geen zorgen: je e-mailadres blijft privé. Reacties gaan eerst wel even door de keuring volgens mijn huisregels (met wat hulp van Akismet Anti-Spam). De velden met * zijn nodig om je reactie te plaatsen.