Te koop: vintage brandweerbus

Sinds januari heeft de jongste dochter zwemles, en ik dood de wachttijd door te schetsen op locatie. In april was het weer eindelijk mooi genoeg om naar buiten te gaan met mijn schetsboek, en ik hoefde niet lang te zoeken naar een geschikt onderwerp. Op de parkeerplaats stond een prachtige vintage rode bus, die nu als camper wordt gebruikt.

Ik ging zitten in het gras langs het fietspad en begon aan mijn schets. Zoals wel vaker, viel het me pas tijdens het schetsen op dat er een bordje ’te koop’ achter een raampje stond. Zo leert elke schets me hoe vluchtig onze blik is, en hoeveel informatie we daardoor missen over onze omgeving.

Ook nu dwaalden mijn gedachten af tijdens het tekenen. Wat voor bus was het vroeger geweest? De rode kleur deed me sterk denken aan een brandweerauto, maar waarschijnlijk was het gewoon een roodgeverfd bestelbusje. Wie waren de huidige eigenaren? Op de zijkant stond de afbeelding van een zeilschip, dus ik zag al een zongebruinde man en vrouw van eind twintig, begin dertig voor me die hard aan de touwen van het grootzeil trokken. Ze waren inmiddels ouders geworden van een tweeling en de bus was te klein en onpraktisch geworden om als gezin mee op vakantie te gaan…

Zo droomde ik weg, terwijl er meerdere mensen langsfietsten. Af en toe riep iemand een gevatte opmerking en antwoordde ik iets in dezelfde trant terug. Toen ik bijna klaar was met de schets, fietste er een langharige tiener voorbij. Hij stopte vijf meter verderop, keerde om en vroeg wat ik maakte. Ik liet hem de tekening zien. “Wow, wat goed!” zei hij. “Ik neem altijd een schetsboek met wat potloden mee,” zei ik. “Het is een leuke manier om je omgeving vast te leggen, je moet het ook eens proberen.” We wisselden nog kort wat woorden uit voordat hij verder fietste naar zijn bestemming.

Het zijn dit soort interacties die schetsen op locatie zo leuk maken. En stiekem hoop ik dat de jongen het ook eens gaat proberen.